StatusUPdate.gr

What's on my mind (?)

λογοτεχνία Archive

Πέμπτη

15

Απρίλιος 2021

0

COMMENTS

Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε – Άντονυ Ντορ

Written by , Posted in Books, Timeline

Η Μαρί Λορ Λεμπλάν ζει με τον πατέρα της στο Παρίσι, σε απόσταση αναπνοής από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας , όπου εκείνος εργάζεται ως κλειθροποιός. Στα έξι της  χρόνια τυφλώνεται κι ο πατέρας της φτιάχνει την τέλεια μινιατούρα της γειτονιάς τους για να της μάθει το δρόμο για το σπίτι τους. Όταν εισβάλλουν οι Γερμανοί στη χώρα τον Ιούνιο του 1940, πατέρας και κόρη φεύγουν για το Σαιν Μαλό, μεταφέροντας ένα επικίνδυνο μυστικό.
Ο Βέρνερ Πφέννιχ είναι ένα ορφανό αγόρι από τη Γερμανία που προορίζεται να δουλέψει στο ίδιο ανθρακωρυχείο που σκοτώθηκε ο πατέρας του. Όμως βρίσκει και επιδιορθώνει ένα χαλασμένο ραδιόφωνο και ξαφνικά στη ζωή του γεμίζει καινούριες δυνατότητες. Χάρη στο ταλέντο του κερδίζει μια θέση σε μια από τις καλύτερες δυνατότητες. Χάρη στο ταλέντο του κερδίζει μια θέση σε μια από τις καλύτερες στρατιωτικές ακαδημίες,  μπορεί όμως να κυνηγήσει το όνειρό του όποιο κι αν είναι το τίμημα; Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, σε μια οχυρωμένη πόλη δίπλα στη θάλασσα, ένας γέρος ακούει μια φωνή χαμένη από καιρό και ανακαλύπτει νέους κόσμους χωρίς ποτέ να βγαίνει από το σπίτι του. Αλλά ο επικείμενος κίνδυνος δε θα του επιτρέψει να μείνει κλεισμένος μέσα για πάντα. Με φόντο την Ευρώπη που την καταπίνει σιγά-σιγά ο Β’Παγκόσμιος πόλεμος, στην οποία οι ζωές συγκρούονται απρόβλεπτα, το “Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε” φωτίζει το πώς, παρά τις αντιξοότητες, οι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν το καλό. Πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία θάρρους και θυσίας και για μια συγκλονιστική ελεγεία της αθωότητας.

(περισσότερα…)

Κυριακή

23

Αύγουστος 2020

0

COMMENTS

Φόνοι στον Δρόμο του Μεταξιού – Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ

Written by , Posted in Books, Timeline

Ένα από τα βιβλία των διακοπών μου ήταν το “Φόνοι στον Δρόμο του Μεταξιού” του Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ.
Το διάβασα μέσα σε μία ημέρα και δεν είχε να κάνει μόνο  με το ότι είχα περισσότερο χρόνο και ήμουν πιο χαλαρή.
Με μαγνήτισε η ανατολίτικη ατμόσφαιρα και μία αστυνομική ιστορία, που εκτυλίσσεται σε μία άλλη εποχή στην Κίνα.

Ο συγγραφέας Ρόμπερτ βαν Γκούλικ φαίνεται, ότι είχε μελετήσει  πολύ καλά τον πολιτισμό της Ανατολής, μιας και έζησε πολλά χρόνια στην Ασία και γνώρισε καλά την κουλτούρα και τη νοοτροπία των λαών της.
(περισσότερα…)

Τρίτη

21

Απρίλιος 2015

1

COMMENTS

“Μηχανές ονειροπόλησης” – Βασίλειος Γρετσίστας

Written by , Posted in Books, Guest Stars, Timeline

(Image by Erich Ferdinand)

«Ξαναδιαβάζω σημαίνει ζω δύο φορές».*

Η λογοτεχνία αποτελεί μέρος της ζωής μας.

Διαβάζω σημαίνει “ζω” και δυνητικά αποκτώ την ταυτότητά μου ως αναγνώστης.

Είμαστε «μηχανές ονειροπόλησης» και η λογοτεχνία μας δίνει τροφή για να ονειρευτούμε, όσο στερεότυπο κι αν ακούγεται.

Σε κάθε νέα ανάγνωση που επιλέγουμε, προσπαθούμε να εντοπίσουμε το βιβλίο που θα μας «κρατήσει» αμείωτο το ενδιαφέρον. (περισσότερα…)

Σάββατο

14

Μάρτιος 2015

2

COMMENTS

Η Καρδερίνα – 989 σελίδες μετά

Written by , Posted in Books, Timeline

Ούτε καν 1.000 οι σελίδες, δηλαδή.

Δεν είναι να απορείς που η Donna Tartt έκανε σχεδόν 11 χρόνια να γράψει το βιβλίο “Η Καρδερίνα”.

Αντιγραφή να κάνεις από το πρωτότυπο θέλεις κάτι μήνες. Πού να πρέπει να συλλάβεις το θέμα, να το επεξεργαστείς, να το ξαναδουλέψεις  για να εκδοθεί.

Σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια είναι τόσο άρτια η γραφή και η ιστορία, που ειλικρινά αν κάποιος μου έλεγε ότι ο ήρωας Θίο Ντέκερ είναι υπαρκτό πρόσωπο και η συγγραφέας τον παρατηρεί και γράφει την ιστορία του, θα το πίστευα.

Στο “Καρδερίνα” η Donna Tartt το πρώτο πράγμα που καταφέρνει είναι να σε πάρει μαζί της στην εξιστόρηση της ενηλικίωσης του Θίο Ντέκερ. (περισσότερα…)

Σάββατο

1

Νοέμβριος 2014

4

COMMENTS

“O Mικρός Πρίγκιπας”, ο φίλος μου.

Written by , Posted in Books, Timeline

Την πρώτη φορά που διάβασα το “Μικρό Πρίγκιπα”του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ πρέπει να ήμουν 9 ετών περίπου.

Θυμάμαι, ότι το βιβλίο μου είχε φανεί παντελώς αδιάφορο (μην βαράτε) και μάλιστα το είχα βρει κουραστικό. Ήθελα περισσότερη δράση κι αυτός ο πιτσιρικάς με τον πιλότο φίλο του, όλο έλεγαν διάφορα.

Από τότε δεν ασχολήθηκα ξανά με το Μικρό Πρίγκιπα.

Μεγαλώνοντας άκουγα από παντού να πλέκουν εγκώμια στο “Μικρό Πρίγκιπα”. Μου φαινόταν τόσο υπερβολικό.

Μάλιστα, υπήρξαν φορές που πίστεψα ότι κάποιοι – κάποιες από αυτούς που δήλωναν το συγκεκριμένο βιβλίο ως το πιο αγαπημένο τους, το έκαναν για να φαντάζουν in σε ένα κύκλο πιο “ψαγμένης”-και-καλά τάξης. (περισσότερα…)