(Image by The others)

(Ακολουθούν σκηνές τρόμου και ανατριχίλας. Σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα πάντα.)

Θα την αναφέρω με το όνομά της.

Η μικρή Τερέζα.

Εξάλλου είναι γνωστή σε όλους.

Όχι, αυτή

Την άλλη. Την άαααααααλλη. Που πάτησε αλλά δεν teza;  Αααααυτή.

Είναι ίσως η μόνη περίπτωση που και μόνο που τη σκέφτομαι πετάγομαι.

Όχι. Όχι από φόβο. Δεν τη φοβάμαι. 

Την απεχθάνομαι. Τη σιχαίνομαι.

Δεν ανεβαίνω σε τραπέζια, πλυντήρια, καρέκλες κλπ, όχι γιατί το θεωρώ υπερβολικό, αλλά γιατί αυτή η άθλια μπορεί να πετάξει.

Σε όποια περίπτωση τη συναντήσω ή ακούσω ότι υπάρχει κάπου στο χώρο, εξαφανίζομαι. Φεύγω. Τρέχοντας. Χοροπηδώντας από την ανατριχίλα της αηδίας.

ΜΠΛΙΕΧ! Και ρίγη ανατριχίλας.

Το καταλάβατε όλοι, έτσι;

Είναι το μόνο ζωντανό πλάσμα που απεχθάνομαι (το ξαναλέω για να το εμπεδώσουμε).

Επειδή είμαι παιδί που μεγάλωσε σε χωριό, είμαι πλήρως εξοικειωμένη με όλων των ειδών τα ζουζούνια-ζωύφια κλπ.

Δεν έχω πρόβλημα. Αντιθέτως μπορώ να πω ότι μαζί με όλους τους υπόλοιπους φίλους της γειτονιάς, έχω μελετήσει αρκετά καλά την ανατομία τους και δεν φοβάμαι εύκολα.

Ούτε με την Τερέζα είχα πρόβλημα. Κάποια στιγμή όμως, δεν θυμάμαι ποιός, πού και πότε, με ενημέρωσε για το ποιόν της και μου δημιούργησε αυτό το θέμα

Για ένα περίεργο λόγο από τότε άρχισα να νιώθω έτσι για εκείνη.

Αυτό έγινε βίωμα σε όλους στην οικογένεια που φρόντιζαν και φροντίζουν να εξαφανίζουν κάθε ίχνος της Τερέζας και ει δυνατόν χωρίς να το μάθω εγώ, διότι ήξεραν…Διότι…ξέρουν!

Περιστατικό 1 – Ψυχώ!

(Image by Psycho)

Είμαι φοιτήτρια και μένω μόνη μου.

Μπαίνω για μπάνιο και τη βλέπω να τρέχει.

Βγαίνω αστραπιαία έξω και κλείνω την πόρτα.

Τώρα; Είμαι μόνη μου. Να κλειδώσω το συγκεκριμένο δωμάτιο μέχρι να ξαναέρθουν οι γονείς μου σε 15 μέρες δεν “παίζει”. Ή “παίζει”; Η γειτόνισσα είναι φίλη. Μπορώ να πηγαίνω σε εκείνη, όποτε χρειάζομαι μπάνιο ή τουαλέτα. Τραβηγμένο…

Θα μπορούσα να πετάξω ένα δυναμίτη, όπως βλέπω στα cartoon, αλλά δεν είμαι ο Bugs Bunny….

Επιτέλους! Σοβαρέψου. Είσαι ενήλικο άτομο.

Πήρα το “αεροζόλ”. Άνοιξα ελάχιστα την πόρτα (τόσο ώστε να μην χωράει να βγει) και άδειασα όλο το περιεχόμενο από τη χαραμάδα. Και μετά έκλεισα την πόρτα. Και περίμενα. Περίμενα. Περίμενα. Περίμενα.

Μετά από μισή ώρα αποφάσισα να ανοίξω την πόρτα.

Σκεφτηκα ότι ακόμη κι αν είχε επιζήσει, θα έμφανιζόταν με λευκο σημαιάκι ειρήνης.

Το σύννεφο του δολοφονικού αερίου δεν είχε διαλυθεί.

Με έπιασε το κεφάλι μου, αλλά μέσα στην παραζάλη, είδα ότι είχα κερδίσει τη μάχη.

Όχι όμως τον πόλεμο.

Περιστατικό 2 “Ο εφιάλτης στο δρόμο του παρκέ”

(Image by Nightmare on Elm Street)

Είναι 3-4 το πρωί κι εγώ ύπνο δεν έχω, οπότε παρακολουθώ μια ταινία στην τηλεόραση. Το μάτι μου πέφτει στο γυμνό δάπεδο.

Και εκεί στη λωρίδα φωτός όπου καθρεφτίζεται η οθόνη στο παρκέ, τη βλέπω να περπατάει βιαστικά και να διασχίζει το χώρο.

Αlarm! Ανοίγω το φως το δωματίου, το φως του διαδρόμου, το πολύφωτο του σαλονιού, το φως της κουζίνας και στο μεταξύ ξυπνάω τους γονείς μου, που κοιμούνται στην κρεβατοκάμαρά τους.

Κλείνομαι εγώ στην κρεβατοκάμαρα μέχρι ο μπαμπάς να εξολοθρεύσει την Τερέζα. Φυσικά και όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.

Περιστατικό 3 – Η απρόσκλητη

 

(Image by The uninvited)

Είμαι γύρω στα 20, μένω με τους γονείς μου και εργάζομαι. Ξυπνάω στις 7 και μπαίνω στο μπάνιο.

Οσμίζομαι ανεπαίσθητη μυρωδιά εντομοκτόνου.

Αμέσως βγαίνω έξω.

“Μαμά, μυρίζει αεροζόλ (θραύση έκανε -γάλα μπορεί να μην έπαιρνα, αλλά από δαύτο είχα πάντα “καβάτζα”).

Ήταν στο μπάνιο.”

Η μαμά μασάει τα λόγια της “Ναι. Τη βρήκαμε όταν ξυπνήσαμε. Τη σκότωσε ο μπαμπάς.”

“Δείξε μου το πτώμα.”

“Το πέταξε ο μπαμπάς στα σκουπίδια.”

“Δείξε μου τα σκουπίδια.”

“Τα κατέβασε ο μπαμπάς στον κάδο.”

“Θες να μου πεις ότι ο μπαμπάς ξύπνησε από τις 6, τη σκότωσε και μετά κατέβασε τα σκουπίδια; (Tρέχω να ελέγξω την πόρτα του σπιτιού).

Αφού είναι ακόμη κλειδωμένη. Ψέματα μου λες.”

Την έβαλα να μπει στο μπάνιο, να μου βάλει σε ένα τσαντάκι, σαπούνι, κρέμα προσωπου, οδοντόκρεμα, οδοντόβουρτσα, βούρτσα, τα πήρα μαζί μου και πήγα στο γραφείο για να πλύνω πρόσωπο και (ω,ναι!) για να κάνω πιπί.

Περιστατικό 4 – The return

(Image by The Return)

Γενικά, επειδή το διαμέρισμά μας βρίσκεται ψηλά και η κατασκευή της πολυκατοικίας είναι σχετικά καινούρια, δεν έχουμε επισκέψεις από την Τερέζα.

Είμαι ήρεμη.

Χτες το βράδυ την ώρα που μπήκε ο καλός μου στο δωμάτιο, τον άκουσα κάτι να λέει, κάτι πολεμούσε, μου λέει ένα “Τη σκότωσα, εντάξει”, πετάγομαι επάνω, πάω στην κρεβατοκάμαρα, “Ποιά;” του λέω έντρομη, “Ξέρεις. Εκείνη!”, μου λέει. Και…”Ώπ! Δεν τη σκότωσα;” λέει κι εγώ άρχισα να τρέχω.

Νομίζω, ότι εάν δεν ήταν κλειστά τα μπατζούρια του σπιτιού, θα είχα πηδήξει από το μπαλκόνι μας στο μπαλκόνι της διπλανής.

Φυσικά, μου έδειξε το πτώμα (ανατρίχιασα), για να ηρεμήσω.

Όμως δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ.

Ανατρίχιαζα, όπως ανατριχιάζω και πετάγομαι όλη την ώρα που γράφω όλα αυτά.

Αύριο θα πάω να κάνω μαθήματα στον κύριο Μιγιάγκι Wax on- Wax off, να προμηθευτώ ό,τι προϊόν χρειάζεται να έχω προληπτικά και να πάρω κι ένα δερμάτινο μπουφάν για να είμαι πιο απειλητική όπως ο Άρνι!

 

Έλα, αν τολμάς!

(Image by The Terminator)

(Mπρρρρρρρρρρρρρρρρρ!!!)

Εγώ προειδοποίησα πάντως. Εσάς για το τί θα διαβάζατε.

Sergio Endrigo Teresa αεροζόλ έντομα εντομοκτόνο ιστορίες καλοκαίρι κατσαρίδα κατσαρίδες ταινίες τρόμου τρόμος χιούμορ