Κάθε φορά που οι δυσκολίες κάνουν την εμφάνισή τους, λίγο από αντίδραση, λίγο γιατί έτσι έχω μάθει να λειτουργώ, λίγο γιατί είναι και στο Dna μου (να σας γνωρίσω τη μητέρα μου), δεν το βάζω εύκολα κάτω.

Προσπαθώ να βρω τις διεξόδους μου, την εσωτερική μου γαλήνη, τα “Οοοοοοοομμμμ! Οοοοοοοομμμμμ!”μου, για να μπορέσω να δώσω δύναμη στον εαυτό μου, να έχω όσο γίνεται καθαρό και ψύχραιμο μυαλό μέχρι να περάσει το δύσκολο διάστημα.

(περισσότερα…)

Ένα χρόνο πριν μέσα σε λίγες ώρες είχα διαβάσει  “Τα Μαύρα Παπούτσια της Παρέλασης” του Βαγγέλη Προβιά, με τον οποίο έτυχε να συναντηθούμε σε αυτή τη ζωή (*παίζει σπαρακτικό βιολάκι, όπως θα έλεγε κι εκείνος) και να γίνουμε φίλοι.

(περισσότερα…)

Μία από τις λίγες ελληνικές τηλεοπτικές σειρές που μου άρεσαν και παρακολουθούσα ήταν το “Περί Ανέμων και Υδάτων” . Το σενάριο της σειράς έγραψε η Κάκια Ιγερινού και αυτό που με είχε κερδίσει ήταν ότι οι ιστορίες της ήταν γεμάτες από το ξεχωριστό χρώμα της Κέρκυρας. Τους ιδιωματισμούς, τον τραγουδιστό τρόπο ομιλίας, τις τοπικές συνήθειες, έθιμα και τους χαρακτήρες που ζουν στο νησί.

Τί σχέση έχει με “Το Μυστικό του Λεβάντε”; Έχει.  (περισσότερα…)