Όταν τελείωσε η ταινία “Begin Again” είχα ένα πλατύ χαμόγελο και ένιωθα τις “ανατριχίλες”όμοιες με εκείνες από την εποχή των Fame, Flashdance κλπ.

Ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές δεν λογάριαζαν εάν ήταν στη μέση του δρόμου, στην κίνηση, σε δημόσιους χώρους, μόνοι ή με παρέα, για να εκφράσουν πώς ήθελαν να ζήσουν το όνειρό τους.

Και εμείς τα παρακολουθούσαμε και ανατριχιάζαμε. (περισσότερα…)