Μικρή άκουγα πολύ συχνά να με χαρακτηρίζουν “φιλόζωη”.

Ελεγαν, για παράδειγμα, “η Ελίνα είναι πολύ φιλόζωη“.

Θυμάμαι έντονα πως αναρωτιόμουν, γιατί το άκουγα κυρίως για εμένα και όχι τοσο συχνά για άλλους.

Τα λυπόμουν τα αδέσποτα.

Τα έβλεπα μόνα τους μέσα στο κρύο, τη βροχή, να παλεύουν με τα πάντα, την πείνα, τη δίψα, το διωγμό.

Σκεφτόμουν “αυτή η καημενούλα η έγκυος σκυλίτσα πού στην ευχή θα γεννήσει μέσα στους δρόμους;”.

Ευτυχώς τώρα δεν τα βλέπω μόνο εγώ.

Το θέμα δεν είναι να υιοθετήσουν αδέσποτο όσοι ήδη έχουν. (περισσότερα…)