Φαγητό ποίημα.

Ένα “φαγητό ποίημα” λέγεται έτσι, γιατί όταν το μυρίζεις και το γεύεσαι, ακούς όλες τις ρίμες και τις λυρικές εκφράσεις μαζεμένες στον ουρανίσκο σου. Έμμετρο ή όχι, δεν έχει σημασία. Το “Σλουρπ!” κρατά το ρυθμό.
Ενίοτε ακούς και αγγέλους να ψέλνουν σε κάθε μπουκιά (Αλληλούια – αλληλούια!), οπότε σταδιακά γίνεται και συναυλία.

Όταν όμως μιλάμε για “φαγητό ποίημα” και στις παραμέτρους μπαίνει και το όνομα της Μαρίας Πετρίτση, προστίθεται και εκείνη η διάσταση της προετοιμασίας της συνταγής που είναι ένα ποίημα. (Πώς τα λέω, ε; Είναι αλήθεια όμως αφού.) (περισσότερα…)