Βράδυ από αυτά, που στη 1 μετά τα μεσάνυχτα η σωματική κούραση είναι πολύ μεγάλη.

Προσπαθεί να κλείσει τα βλέφαρα μου, αλλά δεν της κάνω τη χάρη.

Είμαι 30 σελίδες πριν από το τέλος του βιβλίου Η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ.Καραγάτση και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω τώρα.

Δεν μπορώ να σταματήσω.

Περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
“Η μεγάλη χίμαιρα” είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με έναν γυναικείο χαρακτήρα και τον αναλύει συστηματικά. Είναι η ιστορία της Μαρίνας, μιας νεαρής Γαλλίδας που ερωτεύεται, παντρεύεται κι ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρα, στο πατρικό σπίτι της Επισκοπής. Εκεί ζει κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους. Όταν έρχεται η οικονομική καταστροφή που είναι συνδεδεμένη με την ψυχική φθορά της ηρωίδας, τότε όλα μπαίνουν στον φαύλο κύκλο του έρωτα και του θανάτου.  (περισσότερα…)

Έχω ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου “Ο παίκτης”  του Ντοστογιέφσκι και θελω κάτι να γράψω.

Πρώτα από όλα θέλω να πω, ότι από μικρή το επίθετό του μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έχει έναν στόμφο από μόνο του.

Ντοστογιέφσκι! 

Πάντα το άκουγα κι ένιωθα ότι έχει ένα άλλο βάρος. Δεν ξέρω, εάν υποσυνείδητα με είχαν επηρεάσει όλα όσα άκουγα από τους μεγαλύτερους για την ξένη κλασική λογοτεχνία, αλλά εμένα μου έκανε κάτι. (περισσότερα…)

Αν δεν διαβάσεις τον “Τρυποκάρυδο” του Τομ Ρόμπινς, δεν πρόκειται να καταλάβεις τη μακαρονοπροσφώνηση της Βασίλισσας Τίλλι. Όσοι το έχουν διαβάσει, αυτή τη στιγμή χαμογελούν. 😉
Τελειώνοντας την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, στενοχωρήθηκα για 2 λόγους.

Ο πρώτος έχει αυτή την αίσθηση του γλυκόπικρου, όταν  αποχαιρετάς έναν αγαπημένο φίλο σου γνωρίζοντας, πως θα κάνεις πολύ καιρό να τον ξαναδείς (μέχρι να αποφασίσεις να το ξαναδιαβάσεις) και ο 2ος αυτός της απογοήτευσης, αφού το δικό μου αγαπημένο αντίτυπο είναι ελαφρώς φθαρμένο κι εγώ τα προσέχω τα βιβλία μου. (περισσότερα…)

Από το άκουσμα του τίτλου του βιβλίου αντιλαμβάνεται κανείς, ότι δεν πρόκειται για κάτι συμβατικό ή έστω κάτι σύνηθες.

Δεν είναι, ας πούμε, “Τυρόπιτα”, “Κερασόπιτα”, “Λεμονόπιτα”, ούτε καν σκέτη “Ροδακινόπιτα”.

Είναι “Θιβετιανή Ροδακινόπιτα”.

Καταλαβαίνεις πως είναι κάτι ξεχωριστό, ιδιαίτερο, όπως είναι και ο ίδιος ο συγγραφέας, Τομ Ρόμπινς . (περισσότερα…)

Με τη Ρόζαμουντ Πίλτσερ είχαμε γνωριστεί πριν από αρκετά χρόνια.

Η πρώτη μας συνάντηση κράτησε ένα απόγευμα, όσο ακριβώς χρειάστηκα για να ολοκληρώσω το “Ψάχνοντας για κοχύλια”.

Θυμάμαι ότι η περιγραφικότητα της Πίλτσερ με είχε ταξιδέψει και επειδή είχα την πολυτέλεια χρόνου (βλ.λίγες μέρες πριν γεννήσω, οπότε είχα διαβάσει ό,τι βιβλίο υπήρχε στο σπίτι, στα σπίτια συγγενών και φίλων κλπ) δεν το άφησα, παρά μόνο όταν διάβασα και την τελευταία σελίδα. (περισσότερα…)