Γενικά  δεν με λες fan των τηλεπαιχνιδιών. Είμαι σε ηλικία “βαριέμαι τα ξεκατινιάσματα και τα ριάλιτυ παιχνίδια”.
Όχι, δεν ήμουν από τους θεατές του Survivor, αλλά δεν ήμουν και από αυτούς κατέκρινα όσους το παρακολουθούσαν ανελλιπώς.
Καλά έκαναν. Εμένα δεν μου ταίριαζε.

Θεωρώ, ότι το κάθε τι που παρακολουθούμε τη δεδομένη χρονική στιγμή, ικανοποιεί μία ανάγκη μας και γι’αυτό δεν με προβλημάτισε ποτέ το πάθος των ανθρώπων που το απολάμβαναν. Εάν έπρεπε να αναζητήσουμε κάτι, που και πάλι δεν βρήκα το λόγο που θα έπρεπε να το κάνουμε, είναι το ποιά ήταν η ανάγκη που ικανοποιούσε, θέμα για το οποίο γράφτηκαν πολλά και δεν είναι επί του παρόντος.

Αnyway, τα περισσότερα τηλεπαιχνίδια που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει και μου έχουν αρέσει, δεν είχαν συμμετοχή του τηλεοπτικού κοινού (ψηφοφορίες κλπ) και είχαν να κάνουν τις περισσότερες φορές κυρίως με το φαγητό και το τραγούδι (όχι στη μορφή του reality όμως).
Πιο συγκεκριμένα την τελευταία χρονιά, αυτά που παρακολούθησα με μεγάλη ευχαρίστηση ήταν το VOICE μέχρι την ολοκλήρωση της α’φάσης απολαμβάνοντας τους κριτές και το MasterChef τον τελευταίο μήνα.

Οι τελευταίες 2 εβδομάδες με βρήκαν να προσπαθώ να είμαι στο σπίτι τις ημέρες και ώρες που είχε το παιχνίδι μαγειρικής, για να απολαύσω αυτή τη 1 – 1,5 ώρα. Το έβλεπα και έμενα με ένα χαμόγελο γαλήνης.

Θα σας πω, ποια ήταν τα στοιχεία που μου προκαλούσαν αυτή τη….χαρά.

* Δημιουργικότητα – Συνταγές
Είδαμε τόσες εκπληκτικές και πρωτότυπες συνταγές και έμαθα τόσα πολλά.
Βασικά….η αλήθεια είναι, ότι έμαθα εκφράσεις, γιατί από συνταγές τίποτα.
Έμαθα να βάζω ένταση, να αναδεικνύω τις γεύσεις, να προσέχω την αλατότητα, να φέρνω ισορροπία στην οξύτητα του πιάτου, να δουλεύω την υφή στη σάλτσα μου και άλλες λέξεις που τώρα δεν τις θυμάμαι.
Επίσης διαπίστωσα, ότι υπάρχουν πολλά υλικά που τρώγονται και δεν τα γνωρίζω, 24,5 διαφορετικά είδη μανιταριών, βότανα που τα είχα μόνο για στολισμό σε ανθοδέσμες και πάρα πολλά άλλα ενδιαφέροντα, που δεν υπάρχει περίπτωση να τολμήσω να μαγειρέψω, γιατί 1 στις 100 να πετύχω κάτι από αυτά, την “έβαψα”. (Άντε, να τρέχω να βρίσκω μπάλες με σανό, να έχω στο μπαλκόνι, για να πασπαλίζω το φιλέτο με την ισορροπημένη σάλτσα από δεντρολίβανο που “παντρεύεται” υπέροχα με τη σάλτσα παντζαριού…πωωωωω!)
Επίσης έμαθα ότι ιεραρχικά τους chef, τους προσφωνούμε chef και όχι “κύριε”.
* Κριτές
Το 3δυμο Σκαρμούτσος – Ιωαννίδης – Κοντιζάς μου άρεσαν πάρα πολύ, όταν ήταν φυσικοί και χαλαροί.
Η αυστηρότητα τους ήταν τόσο-όσο, χωρίς να προσβάλει και να μειώνει και εκτίμησα το γεγονός, ότι δεν έπεσαν σε “κατινιές” και ξεκατινιάσματα είτε μεταξύ τους είτε με τους παίκτες, με στόχο να πουλήσει η εκπομπή.
Γνώριζα μόνο τον κο  Σκαρμούτσο, τον οποίο γενικά εκτιμώ για την παρουσία του στο χώρο (αν θα μου κάνετε ποτέ το τραπέζι, το γκουρμέ μπέργκερ μου το θέλω καλοψημένο) και μετά από αυτή τη σειρά εκτίμησα  και τους δύο νέους για μένα chef.
Ξέρω, ότι ο Gordon Ramsey είναι το κάτι άλλο, αλλά σε όσες εκπομπές τον έχω παρακολουθήσει με αγχώνει. Γνώμη μου είναι, ότι σε κάποια σημεία αγγίζει επίπεδα bullying και είμαι ευαίσθητο και τρυφερό παιδί.

*Διαγωνιστικό μέρος – Διαγωνιζόμενοι
All the money. Εδώ είναι που εμένα προσωπικά με “μάγκωσε” αυτός ο κύκλος του Master Chef.
Δεν ξέρω, τί προηγήθηκε, αλλά στις τελευταίες 2 εβδομάδες, παρακολουθούσα τα επεισόδια και γέμιζε η καρδιά μου.
Έβλεπα νέα παιδιά με ευγένεια, σεβασμό, ήθος, πάθος να μάθουν και να δημιουργήσουν, ευγενή άμιλλα και ευ αγωνίζεσθαι, που συνεργάζονταν υπέροχα κι ας ήταν ανταγωνιστές.
Ήταν ανταγωνιστές και λειτουργούσαν σαν συναγωνιστές.
Δεν θεωρώ, ότι η παραγωγή έκρυψε κάτι, γιατί γενικώς τα ξεκατινιάσματα και ίντριγκες πουλάνε.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση εμένα με κέρδισαν η καθαρότητα και η τιμιότητα των υποψηφίων (τουλάχιστον αυτό που έβγαινε προς τα έξω) και  κάθε επεισόδιο, που έκλεινε με μία συγκίνηση, όχι λόγω της φόρτισης που είχαν, αλλά μιας ευφορίας που με άφηνε με μια γεύση αισιοδοξίας. Καμάρωνα για λογαριασμό των δικών τους οικογενειών.
Είπα “Μπράβο” πολλές φορές και η έκπληξη ήταν πως μου συνέβη πρώτη φορά στο σύνολο με ένα τέτοιο “τηλεπαιχνίδι”.
Δεν ξέρω, εάν ο χώρος της μαγειρικής και των chef είναι έτσι γενικότερα. Δεν ξέρω, εάν επειδή εμπλέκεται η δημιουργικότητα στο φαγητό είναι που εξισορροπεί τα πράγματα και βγάζει μία αλήθεια, αλλά εάν δεν είναι έτσι, τότε ήταν απίστευτη συγκυρία να βρεθούν τόσα καλά και ταλαντούχα παιδιά μαζεμένα.  Στην πραγματικότητα είμαι σίγουρη, ότι και αυτός ο χώρος έχει τεράστιο και αμείλικτο ανταγωνισμό, αφού παντού υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες.

Anyway! Μέχρι τώρα σε τούτο το blog γράφω για ταινίες και σειρές που παρακολουθώ.
Ήθελα να γράψω κάτι για το Master Chef αφού τελειώσει, γιατί ήθελα να δω πως θα ολοκληρωθεί.
Δεν με απογοήτευσε μέχρι το τέλος.
Το απόλαυσα με την ψυχή μου και εύχομαι και ο 2ος κύκλος να είναι το ίδιο καλός και ακόμη καλύτερος.

(Kάποια μέρα θα μάθω κι εγώ να φτιάχνω μαγιονέζα με φραπέ και πατάτάκια με γεύση κοκορέτσι και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. )