Είναι γεγονός.
Διαβάζουν τα άρθρα μου και παραγωγοί από το Hollywood.
Όταν πριν από 2 χρόνια είχα διαβάσει το “Μυστικά και Ψέματα” της Λίαν Μοριάρτι (που δεν ήξερα ότι ο τίτλος στην αγγλική έκδοση είναι “Big Little Lies”), έγραφα :
Αλήθεια, αυτή ήταν η αυθόρμητη ατάκα που είπα, μόλις είδα και το τελευταίο επεισόδιο .
Δεν λες, ότι είναι και η καλύτερη αντίδραση μετά από μια σειρά 9 season, 21ο περίπου επεισοδίων.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ξεκινώντας το “How I Met Your Mother”, είχα μια χαρά, γιατί η αλήθεια είναι ότι σε κάποια μικρά χαρακτηριστικά, μου θύμιζε το “Friends”.
Μια παρέα νέων στη Νέα Υόρκη, που είναι “κολλητοί” φίλοι και συναντιούνται στο ίδιο τραπέζι στη MacLaren’s Pub και στο διαμέρισμα του Ted, που ήταν περιοδικά και των υπολοίπων μελών.
Σχέσεις φίλων που μπλέκονται μεταξύ τους στην πιο παραγωγική τους ηλικία.
Ο έρωτας και ο αγώνας για επαγγελματική αποκατάσταση είναι οι δύο κύριοι άξονες. (περισσότερα…)
Δεν είχα ξαναδιαβάσει έργο της Βιρτζίνια Γουλφ.
Ούτε είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την προσωπικότητά και την ιστορία της.
Χρειάστηκαν μόλις λίγες σελίδες από την κυρία Νταλογουέι για να κάνω αναζήτηση στο γκούγκλι.
Ένιωσα την ανάγκη να μάθω πράγματα για τη ζωή της και την εποχή που διακρίθηκε.
Από εκείνο το σημείο και ύστερα στη συνέχεια της ανάγνωσης, ένιωθα ότι έβρισκα κομμάτια του εαυτού της και της πολύπλοκης προσωπικότητάς της. Θα μου πείτε, και ποιά προσωπικότητα δεν είναι πολύπλοκη;
Η εποχή της την έκανε να ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο και ίσως να ήταν διαφορετική η κατάληξή της, εάν είχε ζήσει σε μεταγενέστερα χρόνια.
Ωου, γουέλ!
Η γνωριμία μου με την κυρία Νταλογουέι με έφερε σε επαφή με ένα αριστοτεχνικό πυκνό κείμενο.
Ενώ η ιστορία αφορά τη διήγηση μιας ημέρας της κεντρικής ηρωίδας, η Γουλφ με εξαιρετικά περίτεχνο τρόπο καταφέρνει και φωτίζει στιγμές του παρόντος της ιστορίας με ιστορίες του παρελθόντος.
Καταφέρνει να εξηγεί συμπεριφορές και σχέσεις κάνοντας φλας μπακ, που εντάσσονται στο σήμερα της αφήγησης.
Επειδή όμως μπορεί κι εσείς να μην γνωρίζετε την ιστορία της κυρίας Νταλογουέι, ας δούμε λίγα λόγια για το βιβλίο, όπως καταγράφονται στο site των Εκδόσεων Μίνωας: (περισσότερα…)
Η αλήθεια είναι, ότι γράφονται τόσα περίτεχνα κείμενα για το κυνήγι της ευτυχίας, των ονείρων, της ευεξίας, της ολοκλήρωσης, της εσωτερικής ηρεμίας και του μυστικού για ένα καλοσιροπιασμένο μπακλαβά, που δεν ξέρω γιατί μου ήρθε τώρα εμένα να γράψω αυτόν τον τίτλο.
Ούτε γιατί επέλεξα αυτή τη φωτογραφία. Μου αρέσει όμως.
Μάλλον φταίει η διάθεσή μου, που γενικά είναι ματζόρε και απορρίπτει τις στιγμές μινόρε.
Τα τελευταία χρόνια έχω αναγκαστεί να φιλοσοφήσω πράγματα, που συμβαίνουν και να απορρίψω την άποψη της ματαιότητας της ζωής.
Λέω “έχω αναγκαστεί”, γιατί οι συνθήκες και οι καταστάσεις με κάθισαν στο σκαμνί και αφού μου κούνησαν επίμονα το δάχτυλο στη μούρη μέχρι που αλληθώρισα, μου είπαν ότι η ζωή είναι ωραία.
Δηλώνω κάθετα και οριζόντια αντίθετη στο “Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να’ρθει”.
Επιμένουμε σε αυτά που θέλουμε και τα προσπαθούμε.
Το σύμπαν και να συνομωτήσει, στην καλύτερη να σου πετάξει ξυστά κανένα κομήτη.
Τίποτα δεν με έπιασε.
Είμαι σε διάθεση ματζόρε και δεν με αφήνω να πέφτω και όταν πέφτω με σηκώνω, γιατί χάνω χρόνο κι έχω πολλά πράγματα να κάνω, που μου αρέσουν.
Είναι που κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό χτύπησε disc error το σύστημα και ο γιατρός μου είπε “Γουατ ντα φακ! Κάνε λίγο γιόγκα μυαλού” κι επειδή δεν ξέρω γιόγκα, κάνω τα δικά μου.
Μεταξύ αυτών περπάτημα ανάμεσα σε πρασινάδες, δεντράκια και λουλούδια ακούγοντας μουσική ματζόρε.
Σαν κι αυτό του Ed Sheeran που πολύ χορευτικούλι (που κατά τη γνώμη μου ψιλομοιάζει με το Cheap Thrills της Sia, αλλά δεν έχει καμία σημασία), ερωτικούλι, cheeky.
Και για να πω κι ένα τσιτάτο :
Έχετε σκεφτεί, ότι και η ευτυχία μπορεί να περιμένει σε καμιά διασταύρωση παρακάτω;
Κρίμα να μην συναντηθείτε.
“H aπόφαση δύο γυναικών να σώσουν ένα παιδί κατά τη διάρκεια του Β’Παγκοσμίου πολέμου θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες, σε βάθος δεκαετιών.
1944 Ρώμη. Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής μαζεύουν από την ιταλική πρωτεύουσα και φορτώνουν στα φορτηγά τους τελευταίους Εβραίους. Ανάμεσά τους είναι και η οικογένεια Λέβι. Η μάνα στον πανικό της πετάει σχεδόν τον εφτάχρονο γιο της Ντανιέλε στην αγκαλιά μιας άγνωστης κοπέλας, που παρακολουθεί έντρομη τη σκηνή. Η Κιάρα Ραβέλο θα σώσει το παιδί. Θα το αγαπήσει. Θα το μεγαλώσει. Και θα το χάσει. Η Κιάρα είναι η μία από τις δυο αφηγήτριες της ιστορίας.
Η δεύτερη, η Μαρία, θα πάρει το νήμα στα χέρια της τριάντα χρόνια αργότερα και θα το ξετυλίξει ταξιδεύοντας από την Ουαλία στη Ρώμη της δεκαετίας του ’70. Η ιστορία της Κιάρα και του Ντανιέλε, που ξετυλίγεται στο θέατρο του Πολέμου, ξεπερνάει τη βία, τον τρόμο και τον πόνο που σφράγισαν εκείνη την περίοδο και κοιτάζει με θάρρος, μεγαλοψυχία και ειλικρίνεια τις πιο προσωπικές, τις πιο αληθινές και δύσκολες στιγμές των κύριων χαρακτήρων της.(περισσότερα…)
Μιας και η ιδιοκτήτρια τούτου του ιστολογίου, που ευθύνεται για πολλές από τις σειρές με τις οποίες έχω κολλήσει (μοιραζόμαστε το ίδιο κόλλημα για τους γιατρούς με εθισμούς άλλωστε), μου έδωσε το βήμα να γράψω για όποια σειρά θέλω, αποφάσισα να σας μιλήσω για το The Missing.
Ούτε εγώ το ήξερα, αλλά τα αγαπημένα μου TvJunkia (ομάδα στο φατσοβιβλίο που μοιραζόμαστε τις εμμονές μας σχετικά με τις σειρές) επέμεναν ότι πρέπει να το δω.
Το The Missing είναι μια βρετανική σειρά με αρκετά υψηλή βαθμολογία στο imdb και με δύο σεζόν μέχρι τώρα.
Κάθε σεζόν ασχολείται και με μια διαφορετική ιστορία, αλλά υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής που λέγεται Ντετέκτιβ Julien Baptiste και έχει κερδίσει πλέον μια θέση ανάμεσα στους πιο αγαπημένους μου ντετέκτιβ ever. (περισσότερα…)
Κοντεύει 30 χρόνια στη showbiz ο Jude Law κι εγώ τον θαύμασα τόσο πολύ στην τηλεοπτική σειρά “The Young Pope”.
Η σειρά αφηγείται την ιστορία του Πάπα Πίου του 13ου (πίιιου – πίιιιου/ θυγγνώμη, αλλά το βρίσκω πολύ αστείο σαν όνομα) φανταστικού χαρακτήρα και κατά κόσμο Lenny Belardo, ο οποίος είναι ένας διαφορετικός Ποντίφικας. Εντελώς διαφορετικός όμως.
Ο Πάπας Πίος 13ος, λοιπόν, είναι ο πιο νέος Πάπας που έχει περάσει ever, πίνει Coke cherry για πρωινό, ακούει pop μουσική, καπνίζει κι ενώ θα πίστευε κανείς, ότι θα φυσούσε αέρας νεότητας και προοδευτικότητας στο Βατικανό, τον πρώτο καιρό της θητείας του είναι τόσο συντηρητικός και αυστηρός που αγγίζει τα όρια του σκοταδισμού. (περισσότερα…)
“Eπιτρέπεται στον γονιό να επιβάλλει στο παιδί του τις αντιλήψεις, που ο ίδιος διαμόρφωσε και ενστερνίστηκε στο διάβα της ζωής του; Είναι θεμιτό να καθοδηγεί ή ακόμη να επιβάλει τις επιλογές, που λόγω της πείρας του, θεωρεί ορθότερες από εκείνες του παιδιού του; Τί χρειάζεται να κάνουν οι γονείς;
Πώς μπορούν να αφήσουν ελεύθερο το παιδί να κάνει τις δικές του επιλογές;
Κατανοεί ο γονιός, πως αν επιθυμεί να αλλάξει συμπεριφορά το παιδί του χρειάζεται πρώτα ν’αλλάξει εκείνος τη δική του;
Θεωρεί πως τα λάθη αποτελούν ευκαιρίες μαθητείας και εξέλιξης;
Αντιλαμβάνεται πως κάθε “παραβατική” συμπεριφορά αποτελεί κραυγή απόγνωσης και πως κάθε “αρνητική” συμπεριφορά του παιδιού του είναι πρόκληση για περισσότερη αποδοχή και αγάπη;”(περισσότερα…)
“Στις 28 Δεκέμβρη του 2008, στις τρεις τα χαράματα, ο μεγαλύτερος φόβος μου έγινε πραγματικότητα: κατά το κοινώς λεγόμενον, τρελάθηκα. Το μυαλό μου –ο κόσμος μου– γκρεμίστηκε και τη θέση του πήρε μια παντοδύναμη ψύχωση, που σαν παράσιτο με ξενιστή τον ίδιο μου τον εαυτό τρεφόταν και θέριευε με τις παρανοϊκές ιδέες που γεννούσε ασταμάτητα: ήμουν ο νεός Δαλάι Λάμα, ο Φύλακας στη σίκαλη, πληρωμένοι δολοφόνοι παραμόνευαν στο κατόπι μου. Σ’ αυτό μου το παραλήρημα, ολοζώντανο ακόμα στη μνήμη μου, στη σύντομη νοσηλεία μου και στην κατοπινή, θανατερή μου κατάθλιψη, παρέσυρα κι οδήγησα στην απόγνωση όλους τους ανθρώπους της καρδιάς μου, που μ’ έβλεπαν άξαφνα κατακερματισμένο από μιαν ανεξέλεγκτη ψυχική ασθένεια. Ο ζοφερός Δεκέμβρης του ’08 στη μουδιασμένη Αθήνα. Το ιερό κόκκινο χρώμα. Κι η αυτόχειρας μάνα μου, που χρόνια μετά επιστρέφει από τον Άδη. Στο βιβλίο αυτό έγραψα όλα όσα θυμάμαι, χωρίς ν’ αλλάξω τίποτα και μην κρατώντας τίποτα κρυφό. Γιατί χάρη σ’ αυτές τις αδιανόητες μέρες, κατάφερα, μες στα συντρίμμια του μυαλού μου, να βρω έναν νέο εαυτό και τον δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην ψυχική γαλήνη. Κι ενώ η ιστορία μου μοιάζει μοναδική, το τέρας της ψυχικής αρρώστιας και του φόβου που σκορπάει είναι κοινό για όλους μας, όπως και το θηρίο της αγάπης και της κάθε ανθρώπινης δύναμης. Γιατί η ψυχή μας δεν είναι φτιαγμένη ν’ αρκείται στη δυστυχία.”(περισσότερα…)
Πριν λίγες μέρες ήρθε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο “Καινούργιοι γονείς για κανούργια παιδιά”, το οποίο έχει γράψει η Ερατώ Χατζημιχαλάκη.
Κάθε φορά που έχω την ευκαιρία να διαβάσω ένα βιβλίο, που αφορά τη σχέση γονέα – παιδιού, δεν την αφήνω να πάει χαμένη.
Ως γονιός κάθε μέρα συναντάω νέες συμπεριφορές, που χρειάζονται άλλη διαχείριση.
Με κύρια βάση την αγάπη για το παιδί, την οποία πρέπει εκείνο να την νιώθει και να την διαδηλώνουμε σε κάθε ευκαιρία, κείμενα ειδικών και ανθρώπων που έχουν ερευνήσει πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, είναι πάντα καλοδεχούμενα και γίνονται αρωγοί στην ανάπτυξη αυτής γονεϊκής σχέσης, που έχει ως επιθυμία την ευτυχία του παιδιού και όλης της οικογένειας.
Όταν, λοιπόν, άρχισα να διαβάζω το βιβλίο της Ερατούς Χατζημιχαλάκη με κέρδισε στην εισαγωγή του. (περισσότερα…)
To site χρησιμοποιεί cookies από Google και τρίτα μέρη και μοιράζεται δεδομένα χρήσης με αυτούς για να προσφέρει τις υπηρεσίες του, να εξατομικεύσει τις διαφημίσεις του, να αναλύσει την κίνηση, να προσφέρει κουμπιά κοινοποίησης κλπ. Χρησιμοποιώντας αυτό το site, συμφωνείτε στη χρήση των cookies.AcceptRejectRead More
Privacy & Cookies Policy
Privacy Overview
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
#QuoteOfTheNight16 – Την ευτυχία δεν την περιμένουμε. Την κυνηγάμε.
Written by ChichiMdou, Posted in Comments, ThinkFree
Η αλήθεια είναι, ότι γράφονται τόσα περίτεχνα κείμενα για το κυνήγι της ευτυχίας, των ονείρων, της ευεξίας, της ολοκλήρωσης, της εσωτερικής ηρεμίας και του μυστικού για ένα καλοσιροπιασμένο μπακλαβά, που δεν ξέρω γιατί μου ήρθε τώρα εμένα να γράψω αυτόν τον τίτλο.
Ούτε γιατί επέλεξα αυτή τη φωτογραφία. Μου αρέσει όμως.
Μάλλον φταίει η διάθεσή μου, που γενικά είναι ματζόρε και απορρίπτει τις στιγμές μινόρε.
Τα τελευταία χρόνια έχω αναγκαστεί να φιλοσοφήσω πράγματα, που συμβαίνουν και να απορρίψω την άποψη της ματαιότητας της ζωής.
Λέω “έχω αναγκαστεί”, γιατί οι συνθήκες και οι καταστάσεις με κάθισαν στο σκαμνί και αφού μου κούνησαν επίμονα το δάχτυλο στη μούρη μέχρι που αλληθώρισα, μου είπαν ότι η ζωή είναι ωραία.
Δηλώνω κάθετα και οριζόντια αντίθετη στο “Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να’ρθει”.
Επιμένουμε σε αυτά που θέλουμε και τα προσπαθούμε.
Το σύμπαν και να συνομωτήσει, στην καλύτερη να σου πετάξει ξυστά κανένα κομήτη.
Α! Κοίτα να δεις που έχω ξαναμιλήσει για το σύμπαν. Εδώ : Συνωμοσίες του σύμπαντος!
Τί με έπιασε;
Τίποτα δεν με έπιασε.
Είμαι σε διάθεση ματζόρε και δεν με αφήνω να πέφτω και όταν πέφτω με σηκώνω, γιατί χάνω χρόνο κι έχω πολλά πράγματα να κάνω, που μου αρέσουν.
Είναι που κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό χτύπησε disc error το σύστημα και ο γιατρός μου είπε “Γουατ ντα φακ! Κάνε λίγο γιόγκα μυαλού” κι επειδή δεν ξέρω γιόγκα, κάνω τα δικά μου.
Μεταξύ αυτών περπάτημα ανάμεσα σε πρασινάδες, δεντράκια και λουλούδια ακούγοντας μουσική ματζόρε.
Σαν κι αυτό του Ed Sheeran που πολύ χορευτικούλι (που κατά τη γνώμη μου ψιλομοιάζει με το Cheap Thrills της Sia, αλλά δεν έχει καμία σημασία), ερωτικούλι, cheeky.
Και για να πω κι ένα τσιτάτο :
Έχετε σκεφτεί, ότι και η ευτυχία μπορεί να περιμένει σε καμιά διασταύρωση παρακάτω;
Κρίμα να μην συναντηθείτε.
Πάω να απλώσω τα ρούχα.