(Image by Dustin Gaffke)

Αυτό το άρθρο το λες και “διπλής”.

Αν περιμένετε ότι θα ανακοινώσω καμιά επανάσταση, άδικα.

Κουτσομπολιό δεν έχει.

Συνήθως τις επαναστάσεις μου δεν τις ανακοινώνω.

Τις ζω κι εγώ και όσοι είναι κοντά μου (βοήθειά τους!).

Μια μικρή ανατροπή σε κάποια πράγματα που ζω εγώ με μένα και τον εαυτό μου προσωπικά, αλλά μέχρι εκεί.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε κιόλας.

Όσα χρόνια με θυμάμαι, φορούσα στο λαιμό μου ένα σταυρουδάκι.

Όχι πάντα ίδιο, αλλά ένα σταυρουδάκι κι ένα ματάκι ήταν σταθερά κρεμασμένα στο λαιμό μου.

Είδατε πώς το λέω; Δεν τα ένιωθα σαν στολίδι. “Ήταν κρεμασμένα στο λαιμό μου.”

Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιά χρονική στιγμή της ζωής μου, άρχισα να το φοράω, αλλά είχε γίνει λίγο εμμονικό το να τα φοράω ανελλιπώς.

Αυτό σήμαινε ότι υπήρχαν φορές που με ενοχλούσαν, αλλά δεν τα έβγαζα, όταν γύριζε το κούμπωμα έπρεπε να το φτιάχνω, να το ξεμπερδεύω, εάν κοβόταν η αλυσίδα, έτρεχα να την αντικαταστήσω, ενώ όταν ήθελα να φορέσω κάτι άλλο στο λαιμό μου, φρόντιζα να τα έχω επάνω μου ή στην τσάντα μου.

Τύπου σαν φυλακτό όλο αυτό. (Στο βαθμό που το έκανα δεν το λες και νορμάλ – αλλά ποτέ δεν είπα ότι είμαι.)

Πριν από 2 μήνες περίπου έσπασε η αλυσίδα και επειδή δεν είχα κάποια πρόχειρη, αποφάσισα να τα βάλω σε ένα κουτάκι. Ώριμα και συνειδητά.

Κάποια στιγμή θα επιδιορθωθεί. Κάποια.

Και που φορούσα το ματάκι (όχι πάντα ίδιο) δεν ήμουν αρκετά συχνά ματιασμένη; Άρα, τί;

Το ματάκι ήταν χαλασμένο; Είχα άλλες παρεμβολες; Πθθθθθθ!

Ο σταυρός που φορούσα, συμβoλίζει την πίστη μου σε όποια μορφή και σε όποια έκταση (ας μην το αναλύσουμε τώρα). Γιατί θα πρέπει να νιώθω την αδιάλειπτη ανάγκη, να φοράω σταυρό για να νιώθω ότι έχω την προστασία από τη δύναμη στην οποία θέλω να πιστεύω;

Εάν δεν το φοράω, δηλαδή,  αποδυναμώνεται η θετική επιρροή;

Ναι, όλα αυτά τα σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή και αποφάσισα ότι δεν υπάρχει “πρέπει” να τα φοράω.

Μετά από πολλά χρόνια τα άφησα στην άκρη, χωρίς να σημαίνει ότι σταμάτησα να πιστεύω σε κάτι από τα δύο.

Απλά απελευθέρωσα τον εαυτό μου από τη δέσμευση.

Η πίστη είναι μέσα μου και την εκφράζω, όπως την νιώθω εγώ.

Έχω ανάγκη να πιστεύω, χωρίς να σημαίνει όμως ότι δεν έχω κριτική σκέψη.

Θέλω να νιώθω ελεύθερη.

Ξέρετε, τί είναι να θες να φορέσεις σκουλαρίκια κι αυτά να μην ταιριάζουν με το κρεμαστό που φοράς στο λαιμό;

Τί; Δεν είναι αυτό πρόβλημα;

Κι αν προσπαθήσω να σοβαρευτώ λίγο, ναι, από μικρά μικρά πραγματάκια αρχίζουν αλλαγές  που άλλοτε μένουν μικρές κι άλλες φορές εξελίσσονται αργά-αργά σε μεγάλες.

 

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου ελληνικά τραγούδια από έναν τραγουδοποιό που μου αρέσει από μικρή.

 

#LiveFree

αλλαγές αλυσίδες Βαγγέλης Γερμανός δεσμεύσεις Δραπέτης εμμονές επανάσταση ματάκι πίστη πρέπει σταυρουδάκι τραγούδι