Από το άκουσμα του τίτλου του βιβλίου αντιλαμβάνεται κανείς, ότι δεν πρόκειται για κάτι συμβατικό ή έστω κάτι σύνηθες.

Δεν είναι, ας πούμε, “Τυρόπιτα”, “Κερασόπιτα”, “Λεμονόπιτα”, ούτε καν σκέτη “Ροδακινόπιτα”.

Είναι “Θιβετιανή Ροδακινόπιτα”.

Καταλαβαίνεις πως είναι κάτι ξεχωριστό, ιδιαίτερο, όπως είναι και ο ίδιος ο συγγραφέας, Τομ Ρόμπινς .

Ούτως ή άλλως οι τίτλοι όλων των βιβλίων του είναι ξεχωριστοί.

Είναι από τους ανθρώπους που δεν προσπαθεί να χωρέσει κάπου, αλλά ο χώρος και οι καταστάσεις έρχονται να ταιριάξουν στα δικά του μέτρα.

Από τα λίγα βιβλία που καθυστέρησα να τελειώσω.

Το ξεκίνησα κάποια στιγμή τον Αύγουστο.

 

 

Στο πρώτο μισό του βιβλίου διάβαζα ένα κεφάλαιο τη μέρα. Είχα τη δυνατότητα να διαβάσω περισσότερο, αλλά ένιωθα ότι ήθελα χρόνο να επεξεργαστώ το απόσπασμα κειμένου.

Είναι τόσο πληθωρική η γραφή του, όπως και η προσωπικότητά του, που ήταν σαν να παίρνω καθημερινά μαγιά για να προετοιμάσω τις δικές μου σκέψεις και τη δική μου φαντασία.

Το δεύτερο μισό το διάβασα μέσα σε 2 μέρες κι ενώ ο διαθέσιμος χρόνος μου μέσα στη μέρα ήταν ελάχιστος.

 

 

 

 

Η “Θιβετιανή Ροδακινόπιτα” , η αληθινή αφήγηση μιας ευφάνταστης ζωής είναι ιστορίες από τη ζωή του Τομ Ρόμπινς.  Δεν είναι η αυτοβιογραφία του. Δεν θα μπορούσε να είναι.

Εάν ξεκινούσε να γράψει την ιστορία της μέχρι τώρα ζωής του, πιστεύω ότι θα έγραφε τόμους και πάλι θα έμεναν απ’έξω πολλά.

Δεν ήταν μόνο όλο όσα του συνέβησαν (που τα περισσότερα τα προκάλεσε με τη στάση ζωής του), αλλά και πώς τα αντιλαμβανόταν.

Μου φάνηκε ότι από μικρός είχε μια εξαιρετική ψυχραιμία και μια έκπληξη θαυμασμού απέναντι σε όλα τα περίεργα, η οποία όμως τον ιντρίγκαρε.

Για εκείνον η ζωή είναι ένα αστείο, που σε προκαλεί να κάνεις φάρσες κι  εκείνος τρελαίνεται να συμμετέχει σε αυτές.

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι και κάποιες φορές την παραπαίρνουμε σοβαρά κι έτσι  δεν την απολαμβάνουμε.

Ο Τομ Ρόμπινς είναι ένας χορτασμένος άνθρωπος, ακομπλεξάριστος, ειλικρινής (εμένα με έπεισε τουλάχιστον) και τολμώ να πω, ανώτερος.

Έχει μια δική του ηθική,  δεν μειώνει ανθρώπους που δεν του αρέσουν, ούτε τους αντιμετωπίζει υπεροπτικά.

Διηγείται την αλήθεια του. Αποδέχεται την ύπαρξη των άσχημων και προβληματικών καταστάσεων, χωρίς όμως να αποδέχεται τις καταστάσεις.

Δοκιμάζει τον εαυτό του, τα όριά του.

Θέλει ερεθίσματα για να κρατά ζωντανή τη φαντασία του και να τη μεγαλώνει ακόμη περισσότερο.

Αυτή του δίνει ζωή, καθώς του επιτρέπει να έχει εμπειρίες σε  πράγματα, που δεν του δίνει η λογική.

Η γραφή του είναι υπέροχη και με ένα χιούμορ πανέξυπνο (είναι που είμαι κι εγώ πανέξυπνη, καταλαβαίνετε….:p).

Διαβάζεις μια φράση που ξεκινά σοβαρά και τελειώνοντας, αναρωτιέσαι “Τί είπε το άτομο;” – την ξαναδιαβάζεις και γελάς και χαίρεσαι την ευφυία του.

Κάποιος που έχει διαβάσει τα προηγούμενα έργα του, θα κάνει μια αναδρομή σε σημεία των βιβλίων του και ίσως αντιληφθεί το περιβάλλον στο οποία “γεννήθηκαν” στο μυαλό του, σαν ένα making of. Κάποιος που έχει διαβάσει λίγα ή κανένα θα ορκιστεί πως θα ξεκινήσει να τα διαβάσει όλα. (Ορκίζομαι!)

Δεν ήταν ένα βιβλίο που το διάβασα χαλαρά. Όχι. Είναι από τα απαιτητικά βιβλία που σε διεκδικούν να σε έχουν όλο δικό τους, για να μπορέσεις να τα ακολουθήσεις. Όπως ακριβώς είναι και ο ίδιος ο Ρόμπινς.

Είναι τα νοήματα που που κάποιες φορές είναι κρυμμένα πίσω από τις διηγήσεις αλλά και το κείμενό που είναι πυκνό και σύνθετο.

Νιώθω την ανάγκη να κάνω αναφορά και στη μετάφραση του κειμένου.

Χωρίς να έχω διαβάσει το κείμενο στα αγγλικά, αισθάνθηκα, ότι ο μεταφραστής Γιώργος Μπαρουξής είναι τόσο κοντά στο μυαλό και στην έκφραση του Ρόμπινς, που η απόδοση στα ελληνικά με πείθει ότι θα μπορούσαν να είναι οι εκφράσεις – το χιούμορ του συγγραφέα εάν μιλούσε ελληνικά (π.χ. το “Μάσα εξ ουρανού”, που θα το καταλάβετε όταν το συναντήσετε στο κείμενο).

Διαβάζοντας “Το Άρωμα του Ονείρου” και τώρα τη “Θιβετιανή ροδακινόπιτα” μπορώ να πω, ότι ο Τομ Ροπινς μου φτιάχνει τη διάθεση.

Είναι ένας φιλόσοφος χωρίς attitude.

Έχει γνώση του μεγέθους και της τρέλας του και ζητάει την προσοχή σου.

Ο Τομ Ρόπινς είναι ένας “τρελός μάγος”, όπως περιγράφει ο ίδιος με καμάρι ότι είχε πει ο γιος του σε μικρή ηλικία, όταν τον ρώτησαν τί κάνει ο πατέρας του.

Είναι ένας ρεαλιστής, που τρελαίνεται να παίζει με τη φαντασία του.

 

 

Η “Θιβετιανή Ροδακινόπιτα” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αίολος .

#booklover

βιβλίο Εκδόσεις Αίολος Θιβετιανή Ροδακινόπιτα Τομ Ρόμπινς