Διαβάζοντας τον τίτλο “Στο πίσω κάθισμα” , η πρώτη εντύπωση που μου δημιουργήθηκε ήταν πως πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ερωτικού εγκλήματος (πονηρό μυαλό – ξέρω).
Μετά την ανάγνωση της πρώτης σελίδας στην οποία αναφέρεται, ότι η βραχνή γυναικεία φωνή στο τηλέφωνο ενημερώνει πως ο νεκρός υπήρξε ένα κάθαρμα, ένα κάθαρμα, ένα κάθαρμα, ήμουν σίγουρη ότι πρόκειται για κάτι ερωτικό (είναι που το είπε 3 φορές, σκέφτηκα).

Πόσο-Έξω-Έπεσα-Και-Πόσο-Μου-Άρεσε! (περισσότερα…)

Πόσο υπέροχο, αλλά και πόσο περίεργο πράγμα είναι οι φιλίες.
Δυνατές σχέσεις που η ψυχή σου κουμπώνει σαν το ταιριαστό κομμάτι παζλ  στην ψυχή του άλλου, δυνατές σχέσεις που βασίζονται στο θαυμασμό για κάτι που δεν είμαστε και στην επιθμία να ομοιάσουμε ή ακόμη και λόγω της συνειδητοποίησης, ότι δεν πρόκειται ούτε στο ελάχιστο να γίνουμε ίδιοι  ποτέ.
Σχέσεις που έτσι ή αλλιώς μας συμπληρώνουν και σφυρηλατούν κομμάτια του εαυτού μας.
Είδατε που δεν μπορώ να το εκφράσω σωστά; Γι’αυτό το λέω περίεργο πράγμα.
Αλλά γιατί πρέπει να τα ψυχαναλύουμε όλα;
Οι φιλίες είναι ένα μαγνήτης.
Είναι αυτή η δύναμη ψυχικής και εγκεφαλικής έλξης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ανθρώπους και τους κάνει να νιώθουν όμορφα. Είπα να γράψω ευτυχία, αλλά υπάρχουν κι αυτές οι σαδομαζοχιστικές καταδυναστευτικές φιλίες που κάθε άλλο παρά ευτυχία σε κάνουν να αισθάνεσαι. Anyway! (περισσότερα…)

“Τα πάντα είχαν χαθεί. Όμως, μια φωνή μέσα μου έλεγε όχι – όχι τα πάντα. Εξακολουθούσα να έχω κάτι. Την ιστορία μου.

Ταξίδεψα στη Χώρα των Ινδιάνων και υπήρξα μάρτυρας σε πολλά πράγματα που οι σύντροφοί μου προτίμησαν να τα ανασκευάσουν, ωραιοποιήσουν ή αποσιωπήσουν.
Αυτά που είχαν αλλάξει, διαστρεβλώσει ή αφήσει εκτός αφήγησης ήταν η καρδιά της ιστορίας μας, το κομμάτι εκείνο που δεν μπορούσε να εξηγηθεί, μπορούσε όμως να ειπωθεί.
Εγώ θα μπορούσα να το πω.
Θα μπορούσα να επανορθώσω όλα όσα είχαν ειπωθεί λάθος. Έτσι, άρχισα να γράφω τη δική μου αφήγηση. Για κάθε ψέμα που είχα ακούσει να λέγεται για την αυτοκρατορική αποστολή που μ’έφερε στα πέρατα του κόσμου, εγώ θα έλεγα την αλήθεια.”

Στο πολυβραβευμένο Οι Ιστορίες ενός Μαυριτανού η Λέιλα Λάλαμι μας αφηγείται τις φανταστικές αναμνήσεις του πρώτου μαύρου εξερευνητή της Αμερικής: ενός μαροκινού σκλάβου, του οποίου η μαρτυρία δεν καταγράφηκε ποτέ. Στα επιδέξια χέρια της συγγραφέως οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες του άσημου ταξιδιώτη μας δείχνουν πως οι ιστορίες μπορούν να γίνουν Ιστορία και πώς η προφορική παράδοση των αφανών δίνει μαθήματα ζωής, επιβίωσης και ελευθερίας. (περισσότερα…)

Όταν αρχίζεις να διαβάζεις το Όλα για σένα της Νίκολα Γιουν, πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα ακόμη The Fault in Our Stars.
Ίσως σου φαίνεται λίγο διαφοροποιημένη η ιστορία της ασθένειας και η σχέση, αλλά ουσιαστικά πιστεύεις ότι είναι κάτι παρόμοιο.

Κι όμως το βιβλίο έχει μία μεγάλη ανατροπή, που σε καμία περίπτωση δεν υποπτεύεσαι (και δεν πρόκειται να σας πω, γιατί εγώ σπόιλερ δεν κάμω) και κάνει τελείως διαφορετική την ιστορία από αυτή του Τζον Γκρην. (περισσότερα…)

Φυσικά και όταν άκουσα τον τίτλο “Πλατεία Μεσολογγίου”, σκέφτηκα ότι πρόκειται για μια πλατεία στο Μεσολόγγι και όχι ποτέ μου δεν είπα ότι είμαι έξυπνη. Βασικά, είμαι πανέξυπνη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Στη συνέχεια έμαθα, ότι η συγκεκριμένη πλατεία βρίσκεται στο Παγκράτι.

Το βιβλίο “Πλατεία Μεσολογγίου” είναι τα νέα διηγήματα του λατρεμένου μου Βαγγέλη Προβιά, ο οποίος λατρεύει το Παγκράτι.

Στο βιβλίο παρακολουθούμε ιστορίες ανθρώπων, που ζουν γύρω από την πλατεία ή κοντά της ή και πολύ μακριά της, σε κάποια άλλη γειτονιά. Άνθρωποι καθημερινοί, που συναντάμε στο απέναντι διαμέρισμα, στο δίπλα γραφείο, μέσα στο σπίτι μας ή ακόμη και πλεύρες τους στον ίδιο μας τον εαυτό.
(περισσότερα…)