Την 26η Απριλίου 1986 μια σειρά εκρήξεων κατέστρεψε τον αντιδραστήρα του 4ου ενεργειακού μπλοκ στον πυρηνικό σταθμό του Τσέρνομπιλ. Ήμουν 15 χρονών και θυμάμαι, ότι η ενημέρωση που είχαμε ήταν από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες. Δεν υπήρχε πληροφορία μέσα από το internet. Η φωνή της ενημέρωσης ακουγόταν σε δόσεις, πολύ περισσότερο δε όταν ζεις σε χωριό, όπου το κεντρικό κρατικό δίκτυο είναι αυτό από το οποίο συλλέγεις πληροφορίες.

Θυμάμαι το φόβο σχετικά με τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία των ανθρώπων αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν έχω αποτυπωμένα πάρα πολλά γεγονότα. Ιστορικά καταγράφηκε στη μνήμη μου ως μία τεράστια καταστροφή για όλη την ανθρωπότητα, που θα είχε επιπτώσεις και τα επόμενα χρόνια σε πολλές επόμενες γενεές. (περισσότερα…)

Γιατί να είναι δύσκολο  να κατανοήσεις τους νέους, όταν μεγαλώνεις;

Πώς γίνεται και  κάποιοι άνθρωποι φορές ξεχνούν, πώς είναι να είσαι νέος:

Είναι που οι απαιτήσεις της ζωής σβήνουν εκείνες τις αναμνήσεις;

Είναι ότι στην αλλαγή ρόλων, αλλάζουμε και οπτική συνολικά;

Μα…τα αποτυπώματα ψυχής και μυαλού υπάρχουν.

Μήπως γι’αυτό;
(περισσότερα…)

Όταν διάβασα και την τελευταία σελίδα του βιβλίου “Γράμμα στον Κωστή” της Ξένιας Καλογεροπούλου, δεν ήξερα τί να πρωτογράψω.
Πώς να το προσεγγίσω;

Ίσως να είναι καλύτερο να ξεκινήσω με τη φράση του Σταμάτη Φασουλή, που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου

Όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο θα αγαπήσει την Ξένια. Αν την αγαπάει, θα την αγαπήσει διπλά.

(περισσότερα…)

Ο παππούς και η γιαγιά, όταν ήθελαν να πουν κάτι μυστικό, κάτι που δεν έπρεπε να ακούσω και δεν μπορούσαν να με αφήσουν μόνη μου, δεν έφευγαναπό το δωμάτιο. Άρχιζαν να μιλούν κάτι ακαταλαβίστικά κι εγώ τους κοιτούσα καλά-καλά.
Μιλούσαν την αρβανίτικη διάλεκτο της περιοχής.
Οφείλω να ομολογήσω, ότι κάποιες φορές τους θαύμαζα, γιατί μου φαινόταν πολύ δύσκολο (ειδικά όταν άκουγα τους τραχείς συνδέσμους και συμπλέγματα), ενώ κάποιες άλλες με εκνεύριζαν, γιατί έλεγαν πράγματα που δεν μπορούσα να καταλάβω.

“Γκιακ” στα αρβανίτικα σημαίνει αίμα, δεσμός συγγένειας που προκύπτει από κοινή καταγωγή, συγγένεια εξ αίματος, αλλά και φόνος που γίνεται για λόγους εκδίκησης, εκδίκηση, αντεκδίκηση και φυλή.

Γκιακ  είναι ο τίτλος της συλλογής διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου και ομολογώ, ότι πέρα από τα πολύ θετικά σχόλια που είχα διαβάσει για το βιβλίο, ένας από τους λόγους που το επέλεξα ήταν, ότι ο συγγραφέας κατάγεται από την ευρύτερη περιοχή καταγωγής του παππού, καταγωγή και των ηρώων. (περισσότερα…)

Χρόνια τώρα άκουγα για το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου μέχρι που κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου.

Το “Έρως, Θέρος, Πόλεμος” είναι ένα βιβλίο, που δεν σε αφήνει να το αφήσεις.

Η ιστορία της Μαρίας που το ταξίδι της ζωής της ξεκινά από τη Σύμη, συνεχίζει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου για να καταλήξει στην Αθήνα.

Ένα κορίτσι με πείσμα, με όνειρα και επιθυμία να γράψει τη δική της ξεχωριστή ιστορία, μόνο που οι συνθήκες τα φέρνουν έτσι και αναγκάζεται να κάνει αλλαγές  στα σχέδιά της.

Το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον και μου αρέσει που παράλληλα παρακολουθούμε όλα τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, που διαδραματίστηκαν εκείνη την εποχή.

(περισσότερα…)

Σάββατο βράδυ, 01:30 και ενώ στο σπίτι όλοι κοιμούνται, εγώ προσπαθώ να τελειώσω τις δουλειές, που έχω.

Θέλω το επόμενο πρωί να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω και να απολαύσω τον ύπνο, που τόσο πολύ μου λείπει.

Πέφτω να κοιμηθώ και νιώθω, πως δεν με παίρνει απλά ο ύπνος.
Λιποθυμάω στο μαξιλάρι από την κούραση. Και είναι τόσο γλυκειά λιποθυμιά.
Το πρωί θα ξυπνήσω μετά τις 10, θα πάρω το πρωινό μου, θα ακούσω τη μουσικούλα μου και χαλαρά θα κάνω μικροδουλειές μέσα στο σπίτι.

…………….. (περισσότερα…)

Όταν είδα την ταινία “Το Δωμάτιο”, με καθήλωσε.
Μοιράστηκα τη στιγμή στο fb και οι φρενδς μου έσπευσαν να με ενημερώσουν, πως το βιβλίο ήταν ακόμη καλύτερο.

(περισσότερα…)