Aπό τότε που μπήκε στη ζωή μας το facebook όλα σημαίνουν κάτι.

Ακόμη και όταν δεν σημαίνουν για σένα, που κάνεις κάποιο post, like ή comment, θα υπάρχει κάποιος φίλος, συγγενής, γνωστός, άγνωστος, stalker, ο οποίος θα βρει μήνυμα στην κίνηση σου.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχα κάνει post κάποιο τραγούδι, γιατί μου άρεσε και ήρθε  μήνυμα ενδιαφέροντος ή σχόλιο ή ακόμη και τηλεφωνική κλήση για λόγους ανησυχίας.

Δηλαδή, εκεί που “φτιάχνεσαι” να ακούσεις το “Τhe Show Must Go On” των Queen, γιατί θέλεις να απολαύσεις το Freddy Mercury και το τοιχοκολλάς, “τσκλάτς!” (<- το τοιχοκόλλημα), έρχεται μήνυμα από μία φίλη:

“Όλα καλά;”.

Απαντάς ένα “Mια χαρά! Εσύ;”

και συνεχίζει: “Καλά! Ε….είδα το The Show Must Go On” και νόμισα ότι δεν είσαι καλά.”

Δεν λες κάτι, γιατί το ενδιαφέρον είναι γλυκό, αλλά παθαίνεις μια συστολή( θα το πω ; )  για την επόμενη φορά, γιατί σκέφτεσαι….ότι θα το δει η φίλη, θα φτιάξει σενάριο, θα ανησυχήσει και θα σου στείλει μήνυμα κλπ.

Μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίζεις, ότι δεν μπορείς αυτή την ψυχολογική “αυτοκαταπίεση” και κάνεις post ό,τι θες, γιατί έτσι θες.

Κι αφήνεις τους άλλους να αναρωτιούνται. (Ε, αφού θέλουν!)

Ένα από τα τραγούδια που εγείρουν απορίες και κινούν το ενδιαφέρον είναι το “My mistakes were made for you” των The Last Shadow Puppets.

 

“Αχμ…Γιατί το ακούει; Μήπως τσακώθηκαν; Ας δω το προφίλ του. Μπα. Δεν έχει κάποια κίνηση εδώ και μέρες.” κλπ σκέψεις αθρώπωνε.

Στην πραγματικότητα αυτό το τραγούδι μου αρέσει πάρα πολύ για τη μουσική και την ατμόσφαιρά του, γιατί δεν συμφωνώ με τους στίχοι στον τίτλο.

“My mistakes were made for you!” Tα λάθη μου έγιναν για σένα!

Ε, όχι.

Όταν κάνουμε λάθη στις ανθρώπινες σχέσεις και δη στις ερωτικές, δεν τα κάνουμε για τους άλλους.

Τα κάνουμε, γιατί θέλουμε εμείς.

Ακόμη και όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση συναισθηματικής πίεσης ή συναισθηματικού εκβιασμού, το γεγονός ότι αποδεχόμαστε τέτοιες καταστάσεις και πράττουμε κάτι χωρίς να το θέλουμε, πάλι δική μας επιλογή είναι.

Δεν κρίνω το εάν κάνουμε ή δεν κάνουμε σωστά. Σε καμία περίπτωση.

Λίγο η στραβωμάρα του έρωτα, πολύ οι ανασφάλειες μας επηρεάζουν στις αποφάσεις και κάνουμε αυτό που έχουμε ανάγκη να κάνουμε εκείνη τη στιγμή.

Γιατί έτσι θέλουμε, γιατί έτσι νιώθουμε ότι χρειάζεται, ότι υπάρχει ανάγκη (για εμάς ή για τον άλλο άνθρωπο).

Και καλά κάνουμε.

Όμως το να ρίχνουμε ευθύνες στους άλλους για τα λάθη τα δικά μας, το θεωρώ δειλό και λίγο σαν να εθελοτυφλούμε.

Σαν να μην θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια.

Κι αν ήθελα να μιλήσω με ένα στίχο για ένα τέτοιο θέμα, προτιμώ το “Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό” του Νίκου Παπάζογλου.

Γιατί αποτυπώνει την πραγματικότητα.

Η επιλογή είναι δική σου, όπως και οι συνέπειες που απορρέουν από αυτή.

Και  μόνο να το συνειδητοποιήσεις αυτό, είναι δύναμη ψυχής!

(Μακριά από ξυραφάκια, ναι; )

 

facebook My mistakes were made for you Nίκος Παπάζογλου song of the day The Last Shadow Puppets Αύγουστος ενοχές επιλογές ερωτικές σχέσεις ευθύνες σκέψεις συναισθήματα σχέσεις τραγούδι